Π Ο Λ Υ Γ Ν Ω Τ Ο Σ Β Α Γ Η Σ – ΕΛΛΗΝ Π Ο Λ Υ Γ Ν Ω Τ Ο Σ Β Α Γ Η Σ – ΘΑΣΙΟΣ Ποταμιά Θάσου 14-1-1894—Νέα Υόρκη 15-3-1965

Αποδίδοντας ελάχιστο φόρο τιμής με την συμπλήρωση 50 χρόνων από τον θάνατο του Πολύγνωτου  Βαγή  δημοσιεύω λίγες γραμμές για την ζωή και το έργο του, προκειμένου ώστε να θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να μάθουν οι νεότεροι.
Γονείς του , ο Γεώργιος  Βαγής Χατζηγεωργίου  και η Αγγελική Υδραίου Λάμπρου Βαγή. Ο ξυλοκόπος πατέρας του σχεδίαζε και σκάλιζε είδη οικιακής χρήσης, ενώ η μητέρα του σχεδίαζε ρούχα για γυναίκες και άνδρες και δίδασκε σχέδιο στις νέες κοπέλες του χωριού. Την καλλιτεχνική του φύση ο Πολύγνωτος την έδειξε από πολύ νωρίς. Το πρώτο του δημιούργημα ήταν ένα αυγό που σκάλισε πάνω σε πέτρα ενώ φύλαγε τα πρόβατα του πατέρα του.
Το 1909 σε ηλικία μόλις 15 χρονών  φεύγει από την Θάσο και ταξιδεύει μόνος του στην Αμερική. Ο Νέος Κόσμος αποτέλεσε τον τόπο  διαμονής και δημιουργίας του για τις επόμενες δεκαετίες. Παρόλο που δούλευε σκληρά για να ζήσει δε σταμάτησε να σκαλίζει την πέτρα. Ένας εργοδότης του τον παρότρυνε να σπουδάσει την τέχνη της γλυπτικής.
Το 1917 γράφεται στη Σχολή CooperUnionInstituteτης Νέας Υόρκης. Η φοίτησή του διακόπτεται μετά από 2 εβδομάδες λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατατάχθηκε εθελοντικά στο Αμερικανικό Ναυτικό και υπηρέτησε μέχρι το  1923. Μετά το τέλος του πολέμου απέκτησε και τη υπηκοότητα,
Κατάτη διάρκεια της στράτευσης του παρακολουθεί μαθήματα γλυπτικής στο BeauxArtsInstitute από το 1919 ως το 1921, υπό την καθοδήγηση γνωστών γλυπτών, όπως οι C.Boylgonκαι F. Aitken.
Η πρώτη του αναγνώριση ήλθε από το WhitneyStudioClub , που βοηθούσε τους ταλαντούχους καλλιτέχνες και που του πρόσφερε τόσα χρήματα, ώστε να πληρώνει το ενοίκιο του εργαστηρίου του για τα επόμενα 11 χρόνια.  Ο πρώτος άνθρωπος που αναγνώρισε το έργο και το ταλέντο του  Βαγή  ήταν ο JohnSloan.
1920 .- Πρώτη εμφάνιση της δουλειάς του έγινε  στην Ακαδημία της Πενσυλβάνιας.
1923. -ΠρώτητουέκθεσηστοPainters and Sculptors Gallery.
1924.- Πρώτο βραβείο από την NationalAcademyofDesignγια το έργο του «ο παππούς
μου».
1939.- Διδάσκει γλυπτική στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
1940.- Αρχίζει να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα γλυπτικής.
1952.- Πρώτο βραβείο του ετήσιου φεστιβάλ  στο LongIslandμε το έργο « ο ύπνος».
1953.- Έγινε μέλος του  Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών.
1955 και 1960.- Πραγματοποιεί με  μεγάλη επιτυχία δύο ατομικές εκθέσεις στην Γκαλερί
Alexander Iolas.
Παντρεύτηκεστις 20-8-1954 τηSylviaBender, η οποία αποτέλεσε τη μούσα, την πηγή της έμπνευσής του και το μοντέλο του σε πολλά από τα γλυπτά και ζωγραφικά του έργα.
Πάμπολλες υπήρξαν οι διακρίσεις του για το έργο του.  Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στους NewYorkTimesκαι στον  ΝewYorkSun’sενώ η καλλιτεχνική του φύση υπήρξε
Πολύπλευρη, καθώς εκτός από γλύπτης και ζωγράφος , υπήρξε και ποιητής.
Το καλλιτεχνικό έργο του Βαγή υπήρξε σημαντικότατο και τον κατέταξε ανάμεσα στους σπουδαιότερους γλύπτες του καιρού του και ένα από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Αμερικής την περίοδο αυτή. Οι κριτικές που απέσπασε υπήρξαν θριαμβευτικές και η αναγνώρισή του καθολική. Το έργο του παρουσιάζεται σε πολλά Μουσεία κυρίως των ΗΠΑ{ΜουσείοBrooklyn, το Μουσείο Whitneyστη Ν. Υόρκη, το Μουσείο Τέχνης του Τολέδο στο Οχάιο}, το Μουσείο του Τελ Αβίβ, το Μουσείο της Ποταμιάς της Θάσου και φυσικά στο Δημοτικό Μουσείο Καβάλας που τα έργα που φιλοξενεί είναι κληροδότημα του ίδιου του καλλιτέχνη.
Περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες όπως«LaRevueduBeauetduVrai» , η «Εθνική Εγκυκλοπαίδεια της Αμερικανικής Βιβλιογραφίας», ή «Μηνιαία Εικονογραφημένη Ατλαντίς», αλλά και πλήθος εφημερίδες αναφέρονται στο εντυπωσιακό του έργο.
Ο μεγάλος καλλιτέχνης GiorgiodeCiricoέγραψε : «Από την Ελλάδα έφερε μαζί του φυλαγμένο στα βάθη της ψυχής και της καρδιάς του το αίσθημα της φόρμας και του μέτρου και εκείνη τη μεγάλη αγάπη για τη βαθιά ποίηση πάντα ζυγισμένη, γεμάτη μυστήριο και χάρη, όπως τη βρίσκουμε στους μεγάλους καλλιτέχνες της αρχαίας Ελλάδας, μακρινούς προγόνους, που με τη μεγαλοφυΐα τους και την αγάπη για το ωραίοι εξακολουθούν πάντα να μαγεύουν και να καταπλήσσουν την ανθρωπότητα.
Όπως κάθε ευσυνείδητος γλύπτης, ο Βαγής είναι πάντα κυριευμένος από την προσπάθεια να κάνει πραγματικότητα την ανθρώπινη μορφή. Η γλυπτική του, σκαλισμένη σε ξύλο ή πέτρα, γεμάτη μυστήριο έκφρασης, είναι πάντα μια δυνατή επίκληση σε όλα εκείνα τα στοιχεία της ανθρώπινης μορφής που πρέπει να έχουν μνημειακή φόρμα. Η ομορφιά του υλικού έχει επίσης πολύ μεγάλη σημασία για τον Βαγή. Μερικές φορές αγαπά ένα συγκεκριμένο χοντρόκοκκο γρανίτη, που σε γεμίζει ενθουσιασμό, σαν τον θωρείς και τον αγγίζεις, όπως η μεγαλόπρεπη πλάτη μιας γονατισμένης γυναικείας μορφής τόσο δυνατά πλασμένης που φαίνεται να ξεπηδά μέσα από τον ογκόλιθο που έχει σκαλιστεί. Το μυστήριο που υπάρχει στα σύμβολα της αρχαίας Ελλάδας και όλη η λυρική τους ποιότητα μας ως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους, υποβλητικούς και δημιουργικούς καλλιτέχνες του καιρού μας».
Η «ArtGallery» αναφέρει : «Όσο πιο πολύ ζει ο Πολύγνωτος Βαγής στην Αμερική, τόσο πιο Έλληνας γίνεται. Πριν από χρόνια άρχισε να λαξεύει την πέτρα και εδραίωσε τηφήμη του. Ο κατάλογος με τις διακρίσεις του είναι μεγάλος. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει τόσο Έλληνας, ώστε τώρα έχει φτάσει να είναι προ Έλληνας και να μελετάει τις κυκλαδίτικες αρχαιολογικές ανακαλύψεις».
Ο Δ. Χριστοφορίδης στον «Μηνιαίο Εικονογραφημένο Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης έγραψε : «Η δημιουργία του Βαγή είναι άρτια τεχνικώς και καλλιτεχνικώς. Σχεδόν κάθε έργο του είναι και μια γλυπτική σχολή. Όλα δε τα χαρακτηρίζει η κλασσική απλότητα, η γαλήνη, η γεμάτη χάρη κίνηση, η κομψότητα  της γραμμής, η αλάνθαστος τεχνική ακρίβεια, η ευρωστία, τίποτα το φανταστικό, το εφήμερο, το ιδιότροπο και αφύσικο και επιτηδευμένο. Μέσα στο πολυσύνθετο πλαίσιο της σύγχρονης ζωής, μέσα στον κυκεώνα των παλαιουσών αξιών, μέσα στην ανεμοζάλη μιας μεταβατικής καταστάσεως, μέσα στα τόσα ρεύματα  όπου διασταυρούνται τα θεμελιώδη στοιχεία της ζωής , με τα απατηλάκαι εφήμερα φαινόμενα , ο Βαγής διατήρησε την ουράνια ισορροπία του και βρήκε τον αληθινό δρόμο της ζωής. Είναι καλλιτέχνης και συνάμα ήρωας της τραγικής του ζωής.»
Πέθανε στις 15 Μαρτίου 1965 στο Νοσοκομείο των  Απομάχων της Ν. Υόρκης. Η σωρός του έφτασε στην Καβάλα στις 5 Μαΐου1965 . Κάτω από κατακλυσμιαία βροχή   οι Αρχές της πόλης υποδέχτηκαν τη σωρό του και στην συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ποταμιά που ενταφιάστηκε με ξεχωριστές τιμές.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ   ΓΚΟΥΛΟΥΣΗ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s